Shkaqet e paraqitjes së disleksisë
Gjatë gjithë historisë së hershme të disleksisë, ka pasur pak hulumtime empirike për shkaqet e saj. Ka pasur shumë teori dhe debate, por pa ndonjë studim shkencor mbi problemin. Shumica e studimeve mbi disleksinë sot janë shumë të ndryshme. Përdoren gjithnjë e më shumë metoda empirike dhe teknika të sofistikuara statistikore. Ky modul do të përmbledhë të gjitha shkaqet e rëndësishme të disleksisë.
Hulumtimet më empirike mbi shkaqet e disleksisë përqendrohen në marrëdhëniet midis përpunimit fonologjik të fjalëve, si dhe ndryshimet në strukturat e trurit në një person me disleksi dhe në një person pa disleksi.
Disleksia është menduar prej kohësh se trashëgohet gjenetikisht në familje, dhe gjithmonë ka pasur dyshime se mund të trashëgohet, megjithëse nuk ka pasur asnjëherë prova shkencore për këtë deri vonë. Edhe pse të kesh gjene që e bëjnë disleksinë më të mundshme nuk do të thotë se fëmijët me një gjen të tillë do të zhvillojnë disleksi automatikisht. Identifikimi i një gjeni të veçantë nuk garanton që gjeni që po testohet do të jetë përgjegjës në mënyrë aktive për një stil të veçantë të sjelljes. Faktorët mjedisorë luajnë gjithashtu një rol. Sjellja nuk është vetëm një funksion i asaj që kemi trashëguar apo mjedisit. Sjellja është gjithmonë një produkt i të dy faktorëve. Sidoqoftë, hulumtimi në gjenet për disleksinë është imponues dhe sugjeron që një fëmijë me një gjen të veçantë të disleksisë të identifikuar ka më shumë të ngjarë të jetë në këtë gjendje. Kjo do të thotë, nëse keni disleksi, mundësitë janë që fëmija juaj të ketë disleksi. Njerëzit me disleksi zakonisht nuk kanë probleme me sytë dhe shikimin, ata formojnë një imazh të saktë që transmetohet nëpërmjet retinës në nervin optik në tru, lind problemi sepse truri e percepton dhe interpreton ndryshe këtë imazh. Truri është i ndarë në dy hemisfera ose gjysma, pjesa e majtë është përgjegjëse për përpunimin e gjuhës dhe koncepteve, ndërsa ana e djathtë është përgjegjëse për kreativitetin dhe aktivitetin fizik. Në një person me disleksi, mesazhet e transmetuara nëpërmjet nervit optik devijohen në hemisferën e djathtë në vend të të majtës, në mënyrë që i njëjti mesazh të udhëtojë në një rrugë të gjatë, e cila shpjegon përpunimin e vonuar të informacionit me të cilin përballen disa persona me disleksi.
